Baykal Gölü, Sibirya’nın güneyinde, 25 milyon yıllık geçmişiyle dünyanın en eski ve 1.642 metre derinliğiyle en derin tatlı su gölüdür. Tek başına gezegendeki donmamış tatlı suyun yaklaşık beşte birini barındırır; suyu o kadar berraktır ki kışın buz tuttuğunda metrelerce derine bakılabilir. Etrafı dağlarla, taygayla ve dik kayalıklarla çevrili bu iç deniz, nerpa adı verilen ve yalnızca burada yaşayan tatlı su foklarına ev sahipliği yapar — adeta kapalı, kendine ait bir dünyadır.
Baykal iki ayrı mevsimde iki ayrı büyü sunar. Yazın gölün derin laciverdi, Olhon Adası’nın bozkır tepeleri ve kutsal Şaman Kayası ile birleşir; teknelerle koylar gezilir, kıyıda kamp kurulur. Kışın ise göl bambaşka bir gezegene dönüşür: yüzey, içinde donmuş hava kabarcıkları ve çatlaklar barındıran turkuaz, saydam bir cama dönüşür. İnsanlar bu kristal buzun üzerinde yürür, kaykayla kayar, buz mağaralarını keşfeder. Işık kirliliğinden uzak gökyüzü, geceleri buzun üzerinde ikiye katlanan yıldızlarla dolar.
