Yaşayan kök köprüleri (jingkieng jri), Hindistan'ın Meghalaya eyaletindeki Khasi ve Jaintia halklarının yüzyıllardır geliştirdiği yaşayan bir mühendislik geleneğidir. Cherrapunji ve Mawlynnong çevresindeki Doğu Khasi Tepeleri, dünyanın en yağışlı bölgelerinden biridir; muson aylarında dereler aşırı kabarır ve tahta köprüler çürür. Bu soruna çözüm olarak yöre halkı, dere kenarındaki Hint kauçuk ağacının (Ficus elastica) esnek hava köklerini bambu iskeleler boyunca karşı kıyıya yönlendirir; kökler on, yer yer on beş-yirmi yılda büyüyüp birbirine kenetlenerek tamamen canlı, kendini onaran bir köprüye dönüşür. Tahtanın aksine yaşadıkça güçlenen bu köprüler yüzyıllar dayanır; en ünlüsü Nongriat köyündeki çift katlı Umshiang köprüsüdür. Bu gelenek, bölgenin doğayla iç içe yaşam biçiminin canlı bir anıtıdır.
Köprülerin büyüsü, insan emeğiyle doğanın zaman içinde ortaklaşa ördüğü bir yapının ortasında durmaktan gelir: yosun ve eğreltiotuyla kaplı kalın kökler, altından akan berrak dere ve her yanı saran nemli, yoğun yeşil yağmur ormanı. En unutulmaz an, yüzlerce taş basamağı inip vadi dibindeki çift katlı köprüye varmak, köklerin arasından süzülen suya ayak sokmak ya da köprünün altındaki doğal kaya havuzlarında yüzmektir. Kelebeklerin uçuştuğu, suyun şırıltısının ve uzaktaki şelalelerin duyulduğu bu nemli orman, mühendisliğin sabırla ağaca devredildiği başka hiçbir yerde olmayan bir atmosfer sunar.