Kuzeydoğu Hindistan'ın Nagaland ile Manipur eyaletleri arasındaki sırtta, deniz seviyesinden yaklaşık 2.450 metre yükseklikte saklanan Dzükou Vadisi, ona yalnızca yürüyerek varılabildiği için bozulmadan kalmış bir doğa harikasıdır. Vadiyi eşsiz kılan, sonsuza dek uzanıyormuş gibi görünen yumuşak, yuvarlak tepelerdir: muson yağmurlarından sonra bu engebeli arazi baştan başa, neredeyse cetvelle çizilmiş gibi düzgün, kadife bir yeşile bürünür ve aralarından berrak bir dere kıvrıla kıvrıla akar. Tepelerin pürüzsüz dokusu, alçak bambu çalıları ve mevsimlik otların birbirine kaynaşmasından doğar; bu yüzden vadi bir orman değil, devasa, canlı bir çayır denizi gibidir. Kohima yakınındaki Viswema ya da Zakhama köylerinden başlayan dik patikalar, gezgini birkaç saatlik tırmanışın ardından bu açık, rüzgârlı yaylaya çıkarır.
Dzükou'nun asıl efsanesi ise yaza özgüdür: Haziran'dan Ağustos'a, başka hiçbir yerde yetişmeyen, ona adını veren pembe-eflatun Dzükou zambağı (Lilium chitrangadae) tepeleri benek benek süsler. Sabahları vadiyi kaplayan sis perdesi yavaşça çekilip yeşil dalgaları ortaya çıkardığında, gün doğumu sırtın ardından turuncuya çaldığında manzara büyüleyici bir sessizliğe gömülür. Kışın aynı tepeler kırağıyla beyazlaşır, gizli bir çağlayan donar. Burada gece kamp yapmak, bambu kulübelerin yanında çay içmek ve yıldızların altında uyumak; doğanın temposuna teslim olmanın en saf hâlidir.