Manipur'un yemyeşil tepeleri arasına yayılan Loktak, kuzeydoğu Hindistan'ın en büyük tatlı su gölü ve gezegende benzeri olmayan bir manzara. Gölü olağanüstü kılan, suyun üzerinde yüzen, bitki kökleri ve toprağın yüzyıllar içinde birbirine kenetlenmesiyle oluşmuş 'phumdi' adı verilen organik adacıklar. Havadan bakıldığında bu adacıkların bir kısmı kusursuz dairelere dönüşür; balıkçıların elleriyle şekillendirdiği bu yüzen çemberler, yeşil bir labirent gibi suyu böler ve Loktak'a dünyaca ünlü, masalsı dokusunu verir. Gölün güney ucunda, dünyanın tek yüzen ulusal parkı olan Keibul Lamjao uzanır; burası, soyu tükenmekte olan ve yalnızca burada yaşayan 'dans eden geyik' sangainin son sığınağıdır.
Loktak'ta zaman suyun ritmine göre akar. Şafakta sis, yüzen otların üzerinde altın bir perde gibi yükselir; balıkçılar ince ahşap kanolarıyla sessizce çemberlerin arasından geçer, balıkçıllar suya iner. Sendra Tepesi'nden bakıldığında göl, dağılmış yeşil adalarla bezeli devasa bir aynaya dönüşür. Gün batımında gökyüzü turuncu ve mor tonlarına boyanırken, kıyıdaki ahşap kulübeler ve bambu balık tuzakları suya yansır. Hem geçim hem manzara olan bu göl, doğanın ve insanın yüzyıllardır birlikte yazdığı sakin, canlı bir tablodur.