Sylhet bölgesinde, Hindistan sınırındaki Khasi tepelerinden inen suların beslediği Gowain Nehri'nin kıyısında uzanan Ratargul, Bangladeş'in tek tatlı su bataklık ormanı ve dünyada sayıları bir elin parmaklarını geçmeyen bu nadir ekosistemlerden biridir. Adını bölgede bol yetişen, çiçek açtığında ormanı renge boyayan "hijol" ve "koroch" ağaçlarından alır. Kuru mevsimde ağaçların kökleri açıkta dururken, Haziran'dan Eylül'e uzanan muson yağmurlarıyla nehir taşar ve orman tümüyle suya gömülür; gövdeler tam ortasından, dalları neredeyse suya değecek şekilde sular altında kalır. İşte bu aylarda Ratargul gerçek kimliğine bürünür: yapraklar arasından süzülen ışığın yeşil bir tünele çevirdiği, durgun suyun kanopiyi ayna gibi yansıttığı sessiz bir labirent.
Buranın büyüsü, ormanın içine ancak küçük bir sandalla, dar su yollarından süzülerek girilebilmesinde saklıdır. Kürek darbelerinin sesi, kuş cıvıltıları ve böceklerin uğultusu dışında her şey sessizdir; su yüzeyini yarıp geçen sandal, dallara tutunan bukalemunlar, su yılanları ve yüzlerce göçmen kuşun arasından geçer. Bir gözlem kulesinden bakıldığında orman ufka dek uzanan yeşil bir denize dönüşür. Doğa rezervi olarak korunan Ratargul, hem kırılgan bir vahşi yaşam sığınağı hem de Bangladeşlilerin "Amazon'umuz" diye andığı, suyun ve ağacın iç içe geçtiği eşsiz bir doğa tablosudur.