Song-Köl, Tanrı Dağları'nın iç kıvrımlarında, deniz seviyesinden 3.016 metre yükseklikte, etrafı çıplak yaylalarla çevrili bir tatlı su gölüdür. Kırgızistan'ın en büyük ikinci gölü olan bu dev su aynasına ulaşmak için dik serpantin geçitleri aşmak gerekir; tepeyi devirdiğiniz an, ağaçsız yeşil bozkırın ortasında uzanan gümüş mavisi göl bir anda önünüzde belirir. Burada ne bir yol levhası ne de bir bina vardır; yalnızca rüzgâr, otlayan at sürüleri ve ufka kadar uzanan otlaklar. Yükseklik ve enginlik öyle bir sessizlik yaratır ki, gölün kıyısına vuran küçük dalgaların sesi bile yankılanır.
Song-Köl'ün asıl büyüsü, her yaz buraya çıkan göçebe çobanlarda gizlidir. Mayıs sonundan Eylül'e kadar Kırgız aileleri sürülerini bu yüksek 'jailoo' (yayla) otlaklarına getirir ve göl kıyısına beyaz keçe boz-üylerini (yurt) kurar. Misafir bir çadırda kımız içip kuzu eti yiyebilir, sabahın ilk ışığında atla bozkırda dörtnala koşabilir, geceleri ise hiçbir şehir ışığının bozmadığı, su yüzeyinde ikiye katlanan Samanyolu'nun altında uyuyabilirsiniz. Gün doğumu ve batımında göl turuncudan mora dönen göğü kusursuzca yansıtır; bu, hem doğanın hem de yüzyıllardır süren göçebe yaşamın aynı kare içinde aktığı, ender bir yerdir.
