Küçük Suuçtu Deresi vadisinde, geçmişteki heyelan ve toprak kaymalarının dere yatağını yer yer tıkamasıyla art arda yedi göl oluşmuş: Büyükgöl, Deringöl, Seringöl, Nazlıgöl, Küçükgöl, İncegöl ve Sazlıgöl. Göller birbirine yeraltından ve yüzey kanallarıyla bağlı; bu yüzden su seviyeleri mevsime göre yükselip alçalır, kimi yıl Sazlıgöl neredeyse çayıra döner. 1965'te milli park ilan edilen bu vadi, kayın, gürgen, meşe ve çam ile kavağın iç içe geçtiği saf karışım ormanıyla, ekim sonu ile kasımda kızıl, turuncu ve altın sarısının aynı yamaçta toplandığı Türkiye'nin en bilinen sonbahar manzarasını verir.
Vadiyi gölden göle bağlayan patikalar baştan sona ağaç gölgesinde ilerler; her havzada su rengi derinliğe ve dibindeki yaprak örtüsüne göre değişir, kimi turkuaz kimi koyu yeşildir. Serin gecelerin ardından sabah göllerin üstünde alçak sis tutar, gün doğarken kayın gövdeleri sisin içinden tek tek belirir. Sonbaharda yamaçların kızıl-altın rengi göl yüzeyine düşer ve öğle rüzgârı suyu kırıştırana dek kusursuz yansır. İmza anı, kalabalık çekildikten sonra göl kıyısında durup yaprakların suya tek tek düşüşünü ve ormanın derin sessizliğini dinlemektir.
